Z dziejów polskiej transformacji

Publikacja objęła refleksją naukową transformację systemową w Polsce do końca lat 90. XX wieku. Był to okres dalszych, ważnych przeobrażeń systemowych, wynikających z odchodzenia od systemu realnego socjalizmu ku gospodarce rynkowej. Fundamentalne zmiany dokonywały się w polityce, gospodarce, życiu społecznym i kulturalnym. Niektóre z ważkich przeobrażeń udało się w niniejszym tomie wskazać i poddać naukowej analizie. Autorzy poszczególnych rozdziałów dołożyli starań, spełniając oczekiwania redaktorów i sugestie recenzenta, aby spojrzeć na transformację zarówno w skali makro-, jak i mikrohistorycznej. Pierwsza z wymienionych perspektyw daje obraz najważniejszych zmian politycznych, społecznych, gospodarczych, jakie przyniósł okres transformacji w Polsce. Druga prezentuje je poprzez pryzmat wybranych działów gospodarki, reformy monetarnej, przeobrażeń w miastach, samorządu terytorialnego, ale też działalności muzeum jako miejsca popularyzacji historii. Podjęte problemy mogą stać się wątkami szerszego dyskursu o transformacji w Polsce w ostatniej dekadzie lat 90. XX w. i stanowić jego kompatybilną część. Dziewięć tekstów, które złożyły się na książkę, objęło swym zakresem szerokie spektrum problemów. Autorzy – jak wspomniano – zaprezentowali wyniki badań na poziomie makrospołecznym (np. Przemiany w polskim rolnictwie w okresie transformacji na tle wybranych państw Europy Środkowo-Wschodniej; Denominacja złotego w 1995 roku; Handel i usługi w Polsce w świetle akt Państwowej Inspekcji Handlowej – lata 90. XX wieku) i mikrospołecznym (np. Na równi pochyłej, czyli Pionki jako miasto upadłe. Transformacja systemowa lat dziewięćdziesiątych XX wieku w mikroskali; Dekomunizacja przestrzeni publicznej w Polsce na przykładzie ulic i placów – w soczewce Kielc).[Od wydawcy].