Morfina

Jest wrzesień roku 1939. Trafiamy do okupowanej Warszawy i spotykamy niejakiego Konstantego Willemanna, podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. To on jest głównym antybohaterem twardochowej „Morfiny”. Kostek to człowiek bardzo zagubiony, cyniczny, rozwiązły. Niejednokrotnie powtarza, że kocha wyłącznie kobiety, morfinę, szybkie samochody, swoją żonę Helenę i syna Jureczka. Sam jest synem niemieckiego arystokraty i spolonizowanej Ślązaczki. Nie czuje się w pełni ani Polakiem, ani Niemcem, dlatego z dystansem odnosi się do patriotycznych haseł i narodowych mitów. Po klęsce wrześniowej próbuje uciec od odpo­wied­zial­nośc­i, jednak wbrew własnej woli zostaje wciągnięty w działalność konspiracyjną. • Choć fabuła opowiada o wojnie, nie jest to klasyczna powieść historyczna. Twardoch skupia się przede wszystkim na psychice bohatera oraz jego wewnętrznym rozdarciu. Konstanty zmaga się z pytaniami o własną tożsamość, lojalność, męskość i wolność wyboru. Autor pokazuje, jak wielka historia wpływa na los jednostki i jak wojna obnaża ludzkie słabości. • Jednym z najważniejszych tematów powieści jest tożsamość narodowa, kulturowa i osobista. Równie istotne są uzależnienie, kryzys wartości, relacje rodzinne oraz niej­edno­znac­znoś­ć moralna. Twardoch odchodzi od tradycyjnego obrazu wojennego bohatera i tworzy postać pełną sprzeczności: egoistyczną, słabą, a jednocześnie fascynującą i wiarygodną. • Powieść wyróżnia się także oryginalnym stylem. Narracja jest wielogłosowa, miejscami eksperymentalna, a realistyczny obraz okupowanej Warszawy przeplata się z elementami metaforycznymi i halucynacyjnymi, odzw­ierc­iedl­ając­ymi stan psychiczny bohatera oraz jego uzależnienie od morfiny. • To bardzo wymagającą, soczysta literatura, skłaniającą do refleksji. Przedstawiona na jej kartach wojna nie ma nic wspólnego z heroizmem, dotyczy wyłącznie człowieka, który stawia sobie pytanie kim jest, gdy rozpada się świat, który dotąd nadawał sens jego życiu. Mocna rzecz. Polecam czytelnikom o wyjątkowo mocnych nerwach.

Świetna proza. Wciąga, choć nie od pierwszej chwili. Wymaga chwili przyzwyczajenia do narracji prowadzonej przez 2 osoby, dodatkowo w dość nietypowy sposób. Uważam, iż ten brak sztampy jest wartością dodaną tej powieści. Wspaniała intelektualna rozrywka!

Szczepan Twoadroch wtłacza czytelnikowi morfinę w krew stosując rozedrgany język i jego struktury, które albo się przymnie i odleci, albo zachowa skostniałą sztywność nie oddając się w wędrówkę do Warszawy 1939, gdzie moralne dylematy były bardziej żywe niż byśmy chcieli to widzieć. • Jest to książka w kontraście do pompatycznego patriotyzmu i jego czasrno-białej narracji, dlatego uważam, że stanowi cenną pozycję w polskiej literaturze. • W skrócie: książka jest dokładnie jak jej okładka.

Specyficzny język autora. Ja nie dałam rady przeczytać.

Bohater tej książki Konstanty Willemann już z racji swego pochodzenia (syn niemieckiego arystokraty i spolszczonej Ślązaczki) ma prawo być rozdarty wewnętrznie. Chce być Polakiem ale dla dobra sprawy musi zostać Niemcem. Ale nie tylko narodowościowo jest rozdarty; także w życiu osobistym i uczuciowym ciągle lawiruje między małżeńską powinnością a ciągotą do innych kobiet. I cały czas poszukuje siebie, pyta kim jest. Nie łatwe to poszukiwanie, często w towarzystwie morfiny i innych używek. A tłem tych „poszukiwań” jest Warszawa po klęsce we wrześniu 1939 roku. Konstatny Willemann nie jest kryształowym bohaterem tamtych czasów ale może przez te rozdarcia, słabości, porażki własne bardziej ludzkim. I jakże aktualnym w obecnej rzeczywistości. Niełatwa to lektura ale polecam gorąco.

Niesamowita narracja. Początkowo, trochę mi przeszkadzała, ale gdy się wczytałam w książkę porwała mnie i zachwyciła. Pierwsze miesiące wojny w Warszawie widziane oczami uzależnionego od morfiny niespełnionego grafika.