Oprócz bibliotek realnych i wirtualnych są też biblioteki wymyślone. To samo dotyczy księgarń. Dzisiaj zajrzyjmy do Całodobowej Księgarni Pana Penumbry:
"Pchnąłem oszklone drzwi księgarni. Dzwonek nad wejściem brzęknął wesoło. […] Wnętrze: wyobraźcie sobie księgarnię o normalnych rozmiarach położoną na boku. Ten lokal był absurdalnie wąski i oszałamiająco wysoki. Regały sięgały do samej góry – dwa piętra książek, może więcej. Zadarłem głowę (dlaczego w księgarniach zawsze trzeba niewygodnie wykręcać szyję?), ale górne półki gładko wtapiały się w mrok, jakby ciągnęły się w nieskończoność." Co było dalej? klik: wp.me

Instytut Książki poinformował (www.instytutksiazki.pl), że w konkursie na najlepszą recenzję czerwca zwyciężyła Gabriela Kansik (DKK z Oleskiej Biblioteki Publicznej) za recenzję trzeciej częsci trylogii Zygmunta Miłoszewskiego "Gniew". Recenzję można przeczytać tutaj: wp.me

Nietrudno, sięgnąwszy po „Gniew”, być idealnym czytelnikiem. To powieść wspaniale napisana, mądra i poruszająca. (klik: wp.me )

Doskonale się tę książkę czyta. Sięgnęłam po nią jako po trzecią, czyli ostatnią, z serii kryminałów Zygmunta Miłoszewskiego, więc ciekawa byłam dalszych losów głównego bohatera. Znałam już także swobodny, gawędziarski styl pisania autora, który mi bardzo odpowiadał. Ucieszyłam się, że autor również i w tej części swej trylogii nie zrezygnował z interesującego zabiegu kompozycyjnego, jakim jest opatrywanie kolejnych dni, w których toczy się akcja, rzetelnymi kronikarskimi informacjami polityczno-społeczno-obyczajowymi (łącznie z notką o pogodzie) danego dnia. Informacjami, którymi wtedy żyły świat, kraj, miasta, a które dzisiaj stały się już tylko suchymi faktami historycznymi, wartymi zresztą przypomnienia. Zarówno „Uwikłanie” (część pierwsza trylogii z 2007 roku), jak i „Ziarno prawdy” (część druga przygód przystojnego prokuratora ukazała się w 2011 roku) obok zagadki kryminalnej poruszały sprawy ważne dla współczesnego czytelnika (szczególnie polskiego), miałam więc nadzieję, że również i w „Gniewie” (powieści najnowszej z 2014 roku) znajdzie się miejsce na sprawy ważkie i warte przemyślenia. I nie zawiodłam się. [...]
W całości recenzję autorstwa Gabrieli Kansik może przeczytać tutaj: wp.me