Pierwszy tom otwierający cykl książek z podwarszawskim Konstancinem w tle. • Powieść ta z pewnością otwiera oczy na świat, do którego nie mamy dostępu my - zwykli ludzie. Może i lepiej, że nie mamy. • Luksusowa willa, czarna karta kredytowa bez limitu, najdroższe marki i ekskluzywne przyjęcia. Życie na szczycie społeczeństwa jawi się jako spełnienie marzeń wielu ludzi. • Książkę czyta się bardzo szybko ,ale czy wnosi coś w życie? • Przeczytałam tę książkę z ciekawości i chęci poznania. „ wybranej części społeczeństwa". • „Świat", który odkryła przede mną Ewelina Ślotała tylko budzi niesmak. • Jej narracja jest dynamiczna, niekiedy brutalnie szczera. • Ślotała pisze prostym, ale mocnym językiem.

To moja pierwsza książka Katarzyny Bondy i chyba ostatnia. • Wymęczyłam do końca tylko ze względu na to że to opowieść kryminalna na kanwie prawdziwych wydarzeń. • Ta historia miała potencjał ale niestety wykonanie było słabe, spłycona i sprowadzona do schematu - naiwne kobiety kontra uroczy brutal. • Dialogi są płytkie, brak jakichkolwiek emocji, napięcia, jakiejś nutki tajemnicy. Przeszkadzało mi przeskakiwanie między różnymi datami i wydarzeniami przez co miałam wrażenie chaotyczności. • Nie wiem, jak można było tak wielowątkową opowieść opartą na mocnych, prawdziwych wydarzeniach odedrzeć z napięcia i nadać jej urok bezsmakowej papki.

Pięknie ukazana historia dwojga dorosłych ludzi którzy dali sobie szansę na miłość. Ona po trudnych przejściach, samotnie wychowująca córkę i on z bardzo przykrą traumatyczną przeszłością. • Książka wzruszająca, pełna dramatycznych przeżyć, bólu, samooskarżeń, ale też ogromnego szczęścia trojga osób, które nadeszło, choć nikt go już nie oczekiwał. Czyta się szybko.

„Miasteczko” zupełnie mnie nie przekonało. • .Niestety, ale ta książka jest o niczym. Równie dobrze jej całość można streścić na 5 stronach. Choć fabuła obiecuje intrygującą i zabawną historię o nielegalnych interesach, faktycznie okazuje się chaotyczna i pozbawiona wyraźnego sensu, bez akcji. • W moim subiektywnym odczuciu jest nafaszerowana i przesycona naciąganymi, żartobliwymi frazesami, momentami zbyt przerysowana. • Świst potrafi pisać o wiele ciekawiej. • Dla mnie bardzo średnia pozycja, wymęczona. • Zakończenie wskazuje na kontynuację.

Pierwsza część to była petarda ale ta niestety wypadła gorzej. • Zbyt dużo wątków i postaci sprawia, że w książce panuje chaos przez co nie czyta się jej zbyt komfortowo. • Całość ratuje bardzo dobrze nakreślony portret psychologiczny tytułowego Kuśnierza, oraz lekkie pióro Kościelnego. • Brutalności w tej książce, jak zwykle u tego autora, nie brakuje. Chociaż fabuła jest dynamiczna, czasem liczba wątków pobocznych może przytłoczyć, ale całość pozostaje solidnym kryminałem o wysokim poziomie intensywności.