Jeśli polubiliście tych trzech mężczyzn z charakterem i czarną przeszłością, to „Gangsta Paradise. Reno. Katan. Pako. Początek” jest obowiązkowym zakończeniem całej serii. To pełna emocji podróż do źródeł, bez których obraz Reno, Katana i Pako nie byłby kompletny. • Cała seria super. Piękne, krótkie ale satysfakcjonujące historie. Cudowne wątki przyjaźni i miłości.

Kolejna książka autorki o "gangsterach" z lodowatym sercem, które może roztopić tylko prawdziwa miłość. • Lubię Lingas w takim wydaniu, mnie się podobała.

Hello!

„Dziewczyna z wojennego miasta” Lisy Barr to powieść oparta na interesującym pomyśle i osadzona w niezwykle trudnym oraz ważnym historycznie okresie II wojny światowej. Historia sama w sobie mogłaby poruszać i skłaniać do refleksji, jednak sposób jej przedstawienia pozostawia we mnie duży niesmak. • Największym problemem tej książki jest narracja dotycząca odpowiedzialności za zbrodnie wojenne. Autorka konsekwentnie używa określenia „naziści”, pisząc, że to „naziści napadli na Polskę”, „naziści mordowali Żydów”, „naziści robili to czy tamto”, jednocześnie całkowicie pomijając fakt, że naziści byli Niemcami. To uporczywe unikanie nazwania sprawców po imieniu trudno uznać za przypadek. Co więcej, w książce pojawia się wzmianka o„polskich nazistach”, co w zestawieniu z brakiem jasnego wskazania niemieckiej odpowiedzialności wypacza historyczną prawdę. • Polacy w tej opowieści zostali przedstawieni niemal na równi z oprawcami – jako współwinni, bez wyraźnego rozróżnienia między ofiarami, bohaterami a jednostkowymi przypadkami kolaboracji. Szczególnie poruszający i jednocześnie oburzający był dla mnie opis pierwszego dnia powstania w getcie, gdzie pojawia się okrzyk, że „naziści weszli przez bramę”. To sformułowanie dosłownie mnie zmroziło — nie tylko z powodu tragicznego kontekstu, ale przez dalsze utrwalanie fałszywej, beznarodowej wizji sprawców Zagłady. • Mam wrażenie, że Lisa Barr albo nie potrafiła, albo nie chciała zmierzyć się z historyczną odpowiedzialnością Niemiec za zbrodnie nazistowskie. A szkoda, bo literatura — nawet beletrystyczna — niesie ze sobą odpowiedzialność, zwłaszcza gdy dotyka tak bolesnych tematów. • Autorce zdecydowanie przydałaby się solidna lekcja historii. Z pełnym przekonaniem zasugerowałabym również wizytę w instytucie Yad Vashem w Izraelu, aby mogła zobaczyć, przedstawicieli której narodowości jest najwięcej wśród uhonorowanych tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Być może wtedy narracja jej książki byłaby uczciwsza i bardziej wyważona. • Podsumowując — mimo ciekawej fabuły i potencjału na poruszającą opowieść, sposób przedstawienia faktów historycznych sprawia, że „Dziewczyna z wojennego miasta” pozostawia po sobie duże rozczarowanie.

To moja kolejna książka tej autorki i muszę napisać, że stopniowo uzależniam się od jej twórczości. Autorka świetnie kreśli minibiografie swoich bohaterów, których przedstawiając, zbiera ich na koniec w jednym miejscu. Przedstawia nam młodych dążących do celu. Niestety sukces jest okupiony stratami, najczęściej w życiu osobistym. Mimo że żadną z przedstawionych postaci raczej trudno polubić, to przedstawiony obraz trzy­dzie­stol­atkó­w robi wrażenie i skłania do refleksji. Napisana pięknym językiem, nieowijająca niczego w bawełnę powieść czy może zbiór wzajemnie ze sobą splecionych opowiadań, warta jest przeczytania. Polecam